Ook in de Achterhoek heeft de eerste generatie migranten een hoge leeftijd bereikt. Als coördinator/verzorgende ging Nejla Bilici (46) drie jaar geleden aan de slag op een multiculturele verpleeghuisafdeling. “Vanuit mijn Turkse komaf weet ik dat er binnen andere culturen anders tegen ouderenzorg wordt aangekeken dan in Nederland gebruikelijk is. Oudere migranten verwachten dat zij door hun kinderen worden verzorgd. Aan een verpleeghuis wordt vaak niet eens gedacht. Zelfs niet als er sprake is van dementie.” Volgens Nejla komt dat doordat mensen vaak niet bekend zijn met ziektebeelden. “Goede informatie hierover is essentieel om het juiste gesprek te kunnen voeren. Ook valt mij op dat de familieleden van bewoners in eerste instantie vaak met vooroordelen naar onze afdeling komen. Gelukkig verandert dat na een tijdje als ze zien hoe wij voor hun ouders zorgen. Verder speelt met name bij Turkse families dat zij erg gevoelig zijn voor wat mensen van hen zouden kunnen vinden. Dat oordeel belemmert ze vaak om hun ouders in te schrijven voor een plekje. Zo kwam een tijdje geleden een Turkse mevrouw met dementie bij ons op de afdeling wonen. Onder sociale druk vanuit hun omgeving besloten de kinderen mevrouw na enige tijd weer mee te nemen naar huis. Voor die kinderen was dat een zware dobber en uiteraard ook voor mevrouw zelf.” Binnen Nejla’s generatie ligt dat duidelijk anders. ”Ik verwacht niet dat onze kinderen straks voor ons zorgen. Zij hebben het al druk genoeg. Toch is het goed dat je dit thema op tijd met elkaar bespreekt. Door dit met elkaar te delen, weet je hoe de ander over de dag van morgen denkt.”

Nejla Bilici