Column

Martin en Klaas Veul

We worden met elkaar steeds ouder. Ook de Achterhoek vergrijst in snel tempo. Dat vraagt iets van ons allemaal. Van oud én van jong. Hoe kunnen we de zorg voor elkaar organiseren en wat kunnen we voor elkaar doen? Met ons bankje halen we in de hele Achterhoek inspirerende verhalen op.

“Ruzie maken was echt niets voor haar en steeds vaker gebeurden er kleine dingen waar je eigenlijk niet bij stil wilt staan. Maar toen ze de macaronisaus bij het kookwater goot, was voor Martin Veul (72) duidelijk dat er iets niet in orde was met zijn vrouw Elisabeth. Al snel volgde de diagnose: alzheimer. “Als je van levenspartner plots mantelzorger wordt, krijg je een nieuwe rol waar je zelf je weg in moet vinden. Ik ben gaan lezen over het onderwerp en ook heb ik veel steun gehad aan de verhalen van lotgenoten. Om het van me af te schrijven, ben ik aantekeningen gaan maken. Dagboekfragmenten verwerkt in brieven aan mijn kleindochter. Deze heb ik echter nooit verstuurd. Uiteindelijk is Elisabeth naar een verpleeghuis gegaan. Bij iemand met alzheimer zie je dat alle programmering wegvalt. Zaken die voorheen door het verstand werden onderdrukt, krijgen plots vrij spel. Dat is pijnlijk. Maar het werkt ook als een spiegel, want hoe zit dat voor mij? Een aantal brieven heb ik aan een verzorger laten lezen. Die was enthousiast. ‘Dit is voor mij heel waardevol, want nu snap ik Elisabeth beter. Mag ik het ook aan collega’s laten lezen?’ Toen we in februari 45 jaar getrouwd waren, heb ik er een boekje van laten maken in de hoop dat anderen daar iets aan hebben. Voor mij was de belangrijkste les, dat toen de woorden wegvielen ik de taal van het hart moest leren. Het hart kent geen alzheimer. Alles wat het hart raakt, blijft bewaard en is voelbaar. Kijk maar in de ogen van een baby of iemand met alzheimer, dan weet je genoeg.”

Praat jij wel eens over je oude dag? Ga d’r eens voor zitten en ga vandaag het gesprek aan over morgen. Met je partner, familie of naobers. Meer weten? Kijk op achterhoekbank.nl