Toen Ton Hoogenraad en zijn vrouw hun woning verkochten, had Ton niet kunnen vermoeden dat hij kort daarna alleen zou komen te staan. “Sinds het overlijden van mijn vrouw, ruim twintig jaar geleden, huur ik een woning waar ik vandaag de dag nog steeds woon. Het eerste jaar heb ik hier met de muts op gezeten, maar inmiddels is alles in goede samenwerking met de verhuurder aangepakt: isolatie, wooncomfort en inbraakbeveiliging. Het is in alle opzichten een levensloopbestendige woning geworden. Ik leef en slaap gelijkvloers en alle drempels zijn verwijderd, zodat het beneden volledig rolstoelvriendelijk is. In de badkamer hebben we het ligbad eruit gehaald en stroeve tegels op de vloer laten leggen. Verder is de verlichting overal goed op orde gebracht en ben ik van koken op gas overgestapt op inductie. Het voelt prettig dat ik hier kan blijven wonen, hoe oud ik ook word.” Naast geld voor de aanpassingen bracht Ton vanuit zijn werkzame leven ook veel ervaring mee op het gebied van vastgoedverbetering. “Dat geluk heeft natuurlijk niet iedereen. Mijn advies aan anderen? Denk praktisch vooruit en begin op tijd. Praat met mensen in je omgeving over wat er kan en kijk wie je kan helpen. Of klop aan bij de gemeente of bij een welzijnsorganisatie. Als je het goed regelt, geeft dat rust en zekerheid op je oude dag.”

Hoe toekomstbestendig is jouw woning?
Praat er vandaag al over met familie, buren of vrienden. Wat je nu regelt, maakt straks het verschil.

Vorig jaar augustus zocht Bennie Beuting (86) de hulp van diëtist Yvonne Schuurman. “Hij was flink afgevallen door pijnklachten en wilde dolgraag weer beginnen met krachttraining”, vertelt Yvonne.
“Samen hebben we gewerkt aan een eiwit- en calorierijk dieet. Binnen drie maanden zat hij op een gezond gewicht en kon hij aan de slag.” Ze ziet het vaker: “We weten allemaal dat bewegen belangrijk is, maar het belang van goede voeding bij het ouder worden krijgt nog te weinig aandacht. Je hebt minder energie nodig, maar de kwaliteit van wat je eet wordt juist belangrijker: met voldoende eiwitten, vitamines en mineralen om je spiermassa en kracht te behouden. Zeker nu we als samenleving volop vergrijzen, is dat een belangrijk aandachtspunt.” Sinds hij weer op gewicht is, zit Bennie regelmatig op de hometrainer.

“Dankzij de tips van de diëtist en de kookkunsten van mijn vrouw kan ik weer aan de slag. Afgelopen augustus heb ik een nieuwe heup gekregen, maar daar heb ik nog behoorlijk veel last van. Juist als je zo snel afvalt als ik, moet je extra goed op je voeding blijven letten. Bewegen doe ik graag en dat al mijn hele leven. Ik heb tot mijn zesendertigste gevoetbald en was in mijn jeugd Gelders kampioen hardlopen. Ook heb ik veel gefietst, gefitnest en getafeltennist. Ik ben altijd blijven bewegen. Twaalf keer ben
ik in mijn leven geopereerd, maar telkens kwam ik weer op de been. Dat hoop ik ook nu weer.”

Hoe zorg jij dat je fit blijft op je oude dag? Een goed gesprek over voeding, beweging en gezond oud worden, kan morgen het verschil maken.

Tien jaar geleden startte de Zorgcorporatie Mariënvelde vanuit een burgerinitiatief. De oude gymzaal maakte plaats voor een nieuwe, multifunctionele accommodatie die onder de noemer Brede Maatschappelijke Voorziening (BMV) een plek werd voor ontmoeting, sport en zorg. Inmiddels is het een levendige beweging met een team van zorgcoördinatoren – waaronder wijkverpleegkundigen, een praktijkondersteuner en een ambulant begeleider – ruim 130 vrijwilligers en talloze betrokken dorpsbewoners. Fleur Wieggers, zorgcoördinator, vertelt: “Bij ons draait het om verbinden, ontdekken wat mensen kunnen en hoe ze elkaar kunnen helpen. Veel initiatieven beginnen met een kop koffie. Dan horen we wat mensen nodig hebben en wat zij – of hun directe omgeving – daaraan kunnen bijdragen. Geen ingewikkelde dossiers, maar laagdrempelig schakelen en talenten benutten. Vaak is de oplossing eenvoudiger dan je denkt. Zo lang mogelijk thuis wonen: dat regelen we hier met elkaar.” Als voorbeeld noemt ze een ouder echtpaar dat net buiten de kern woont, waarvan de vrouw dementie kreeg. “Dankzij de inzet van hun dochter en haar gezin, de buren en de wekelijkse activiteiten in de BMV hebben we haar weer in haar kracht kunnen zetten. Ze helpt nu met klusjes in de BMV en wordt wekelijks opgehaald door een buurvrouw om samen te sporten. Zo heeft meneer ook even wat tijd voor zichzelf.” Het is volgens Fleur maar een voorbeeld waarmee Mariënvelde laat zien dat een dorp meer is dan stenen en gebouwen. “Het is een gemeenschap waarin talenten, energie en tijd van inwoners samenkomen. Durf te vragen, kijk naar mogelijkheden en maak gebruik van elkaars kracht.”

Heb je er wel eens over nagedacht, wat jij kunt doen om later prettig te wonen of fit te blijven? Of wat je voor elkaar kunt doen als er later zorg nodig is? Praat erover met familie, vrienden of buren. Wat je nu bespreekt, maakt straks het verschil.

Mensen met elkaar verbinden, dat is het werk van Chantal Papen. Als dorpsverbinder in Beltrum zorgt zij dat inwoners elkaar weten te vinden – met leuke initiatieven en praktische hulpvragen. “Eigenlijk gaat het om op een laagdrempelige manier naar elkaar omzien”, zegt Chantal. Voorbeelden genoeg: de technische pensionado’s die elkaar treffen in het Repair Café om kapotte spullen voor buurtgenoten te maken, mensen met een beperking die via Chantal een maatje vonden om samen leuke dingen te ondernemen, of de volwassen LEGO-fanaat die met haar ondersteuning een LEGO-theek startte en zijn hobby kan delen met de jeugd. “Voor oudere inwoners kan actief meedoen enorm helpen om langer fit en actief te blijven”, legt Chantal uit. “Het mooie is dat iedereen daarbij zijn of haar eigen talenten kan inzetten. Daarmee dring je eenzaamheid en afhankelijkheid terug. Omzien naar elkaar kan je ook letterlijk buiten de zorg houden, want je kunt op iemand terugvallen.” De cijfers laten dat ook zien. Eind juni stond in De Volkskrant een artikel waarin krachtverbinder Maria Mekes uit Limburg vertelt over ons vak. Om de effecten meetbaar te maken, liet zij een kosten-batenanalyse uitvoeren. Daaruit bleek dat elke euro die wordt geïnvesteerd in ‘dorpsverbinding’ de samenleving gemiddeld zes euro oplevert. Niet alleen omdat zorgverzekeraars minder kosten maken door minder huisartsbezoeken, wijkzorg, ggz en medicatie, maar ook doordat gemeenten lagere zorguitgaven hebben en mensen zelf langer zelfstandig en vitaal blijven. Geweldig toch? Zeker nu de zorg opnieuw moet worden ingericht tegen de achtergrond van de dubbele vergrijzing. Omzien naar elkaar, daar profiteren we allemaal van.”

Omzien naar elkaar begint met iets kleins. Een praatje, een gebaar, een helpende hand. Wat kun jij vandaag doen voor iemand in je buurt? Ga het gesprek aan over morgen en maak samen het verschil.

Inmiddels zijn ze beide de tachtig gepasseerd en nog elke dag blij dat ze veertien jaar geleden passend zijn gaan wonen. “We hebben nu een geweldig appartement”, vertelt Toon Keurntjes. “We zitten direct boven de winkels, met de huisarts en apotheek hierachter en vier supermarkten binnen twee minuten loopafstand. Gewoon geweldig.” Veertien jaar geleden hebben ze die stap bewust met elkaar gemaakt. “We hebben altijd tegen elkaar gezegd dat als we een mooie bungalow of een appartement kunnen kopen, dan doen we dat”, vult zijn vrouw Diny aan. “Toen we de kans kregen, hebben we dit appartement gekocht en sindsdien hebben we alles lekker gelijkvloers met alle voorzieningen om ons heen. Beter kan niet.” Toon: “Ik weet nog dat toen we hier net woonden we elke dag het gevoel hadden alsof we op vakantie waren.” Hun vorige woning, was de helft van een dubbel die Toon samen met een kameraad had gebouwd. Toon: “Met drie kinderen kun je de ruimte goed gebruiken. Maar zodra die het huis uit zijn, wordt het allemaal veel te groot. Toen Diny en ik allebei dik in de zestig waren, hebben we met extra aandacht uitgekeken naar een passende woning in de buurt.” Dinie: “Deze woning is voor ons een schot in de roos. En ik ben blij dat we toen de stap hebben gemaakt, ook al was dat best spannend. Mijn advies is: bespreek je woonwensen met elkaar en begin daar op tijd mee. Dan heb je nog tijd om te kiezen en kom je niet voor het blok te staan als je naar een andere plek moet.”

Denk jij weleens na over passend wonen? En wat de mogelijkheden in jouw omgeving zijn? Ga d’r eens voor zitten en ga vandaag het gesprek aan over morgen.

De meesten van ons kennen Frans Miggelbrink als prominente Achterhoeker, dagvoorzitter, columnist of oudejaarsconferencier (om maar een paar van zijn bezigheden te noemen). Zijn oude buurt in Ulft kent Frans ook als sociaal bewogen persoon, die er nog vrijwel dagelijks in zijn tuin komt schoffelen. “Ik kom nog regelmatig met een doosje eieren bij buurvrouw Agnes die formeel geen buuf meer is, omdat ik tegenwoordig – op vier minuten fietsen – in Terborg woon. Maar mijn tuin met kipjes in Ulft heb ik nog steeds en voelt als thuis.

Buurvrouw Agnes is diep in de tachtig, maar samen met haar oudere zus redt ze zich nog prima. Voor mij is naar elkaar omzien een stille kracht die ons laat voelen dat we niet alleen zijn. Dat we altijd een hand kunnen reiken of erom kunnen vragen, wanneer dat nodig is. In ons onderbewustzijn zorgt dat voor het veilige en comfortabele besef dat je deel uitmaakt van een groep mensen, waar je altijd op kunt terugvallen. Dat is nét even iets anders dan ons beroemde Achterhoekse naoberschap, dat gebaseerd is op wederkerigheid: jij doet iets voor mij, ik iets voor jou. Maar voor ‘omzien naar elkaar’ houdt niemand een boekhouding bij. Dat is een praatje maken in de winkel of het opsteken van je hand als je voorbij fietst. Iets dat gelukkig veel Achterhoekers als sociale dieren vanuit hun opvoeding hebben meegekregen. Een tweede natuur die we mogen koesteren en met mekare springleavend mot holl’n.”    

Wat betekent ‘omzien naar elkaar’ voor jou? Wat kun jij vandaag nog doen om een verschil te maken voor een ander? Praat vandaag alvast over morgen en bouw samen aan een zorgzame toekomst.

Een dubbele nekhernia beperkte Herman Wielens uit Ulft enorm in zijn bewegingen. “Ik groeide langzaam dicht en kreeg er ook nog suikerziekte bij.” Tijdens een bezoek aan één van onze zoons ontdekte ik in de Verenigde Staten het boekje Younger Next Year. Een boek met zeven leefregels die zeventig procent minder last van ouderdomskwalen en vijftig procent minder kans op ernstige ziektes beloven. Die regels ben ik gaan volgen. Een half jaar later was mijn suiker verdwenen, mijn conditie beter en was ik behoorlijk afgevallen. Dit succes wilde ik graag delen. Dus ben ik in 2010 met vijftien plaatsgenoten de FreeWheel Vitality Club begonnen. Sindsdien sporten we elke werkdag een uurtje in de ochtend. We hebben er zelf nog een leefregel aan toegevoegd: Af en toe een ‘bourgondische’ dag is geen probleem. We hebben nu 200 deelnemers en er is al een tweede club opgericht. Dit succes wordt gezien en ook gedeeld.” Inmiddels zijn er meerdere clubs in de Achterhoek en de rest van het land actief. “Zo zijn recentelijk ook in Lichtenvoorde en Heelweg groepen van start gegaan. De cijfers spreken voor zich. Volgens het RIVM wonen hier in Ulft en Gendringen ongeveer 4.000 senioren en zestig procent daarvan beweegt te weinig. Er is dus veel te winnen. En niet alleen als het om fitheid gaat. Een deel van de succesformule is ook het sociale aspect. Voor sommige senioren is het sportuurtje het enige moment dat ze andere mensen spreken. Ons motto is dan ook ’Word fit, maak nieuwe vrienden en krijg vele gezonde jaren cadeau.”

Denk jij wel eens na over hoe je fit blijft? Ontdek welke activiteiten en initiatieven er in jouw gemeente zijn om actief en gezond te blijven. https://www.achterhoekbank.nl/fit-blijven/

Samen met twaalf andere Vrijwillige Ouderen Adviseurs (VOA’s) biedt Els Milder ouderen in de gemeente Oost Gelre ondersteuning bij hun hulpvraag. “Iedereen die 65 jaar of ouder is, kan hier vrijblijvend en kosteloos een gesprek aanvragen met een VOA, een woonconsulent of een belastingadviseur. Als ze bij ons aankloppen, komen we een uurtje langs. Geen formeel gedoe, maar: Hoe is ’t? En: Hoo geet ’t met de kinder? Laagdrempelig en vaak gewoon in het Achterhoeks. Zo’n gesprek kan vervolgens over van alles gaan: zorg, wonen, mobiliteit, noem maar op. Het mooie is dat je vaak echt iets voor die mensen kunt betekenen. Lukt het ze zelf niet om hulp in te schakelen, dan helpen wij daarbij. Bijvoorbeeld bij een gesprek met de gemeente, het WMO-loket, de woningcorporatie of een zorginstelling. Maar soms ligt de oplossing gewoon om de hoek. Zo sprak ik een meneer die het jammer vond dat hij altijd alleen zat te eten. Toen we samen naar het Grand Café van een woonzorgcomplex gingen, bleek hij de helft van alle aanwezigen te kennen en sindsdien komt hij daar iedere dag. Collega VOA Ellie Halink merkt dat ouder worden voor veel mensen een lastig onderwerp is. “Ze voelen zich nog niet oud en denken vaak: ‘t löp wal los. Maar de vanzelfsprekendheid van zorg is er niet meer. Het is belangrijk om daar goed over na te denken. Wat heb je nodig om gelukkig oud te worden? Wat betekent voor jou kwaliteit van leven? Zulke vragen leiden vaak tot mooie gesprekken. In het uurtje dat we langskomen, willen we graag iets op gang brengen en handvatten geven waarmee mensen verder kunnen.”    

We worden met elkaar steeds ouder. Ook de Achterhoek vergrijst in snel tempo. Dat vraagt iets van ons allemaal. Van oud én van jong. Hoe kunnen we de zorg voor elkaar organiseren en wat kunnen we voor elkaar doen? Met ons bankje halen we in de hele Achterhoek inspirerende verhalen op.

De een komt uit Rotterdam, de ander woonde jarenlang in het buitengebied. Vier jaar geleden vonden zij elkaar als buren in Groenlo en inmiddels zijn ze vriendinnen. Die halve eeuw leeftijdsverschil maakt hen niets uit. Sanne Waenink (40) is moeder van een jong gezin, applicatiebeheerder bij een zorgorganisatie en mantelzorger voor haar buurvrouw. In 1968 kwam Corrie van Kooten met haar man Fop, die tegenwoordig in een verpleeghuis woont, voor het werk naar Groenlo. Sanne: “Het contact ontstond nadat mijn moeder tijdens corona vroeg of ik een oudere buurvrouw op gang wilde helpen met videobellen. Daarna bleven we elkaar gewoon zien.” Corrie: “Zonder haar te claimen, mag ik gewoon een appje sturen als er iets nodig is.” Sanne vult aan: “En ook andersom, als ik een keer oppas nodig heb, dan blijft mijn dochter gewoon even gezellig bij Corrie.” Naoberschap is voor Sanne vanzelfsprekend: “Iets waar je eigenlijk niet bij stilstaat. Misschien omdat ik van de boerderij kom. Voor mij is het gewoon vanzelfsprekend. Voor Corrie is dat kenmerkend voor de Achterhoeker en iets om zuinig op te zijn. “In Rotterdam ken je vaak je eigen buren niet eens. Dat is hier gelukkig anders. En dat is maar wat fijn, zeker als je op leeftijd komt.” Sanne: “We zijn wel altijd eerlijk naar elkaar en alleen op die manier leg je met elkaar de basis voor een echte vriendschap.” Vanuit dat vertrouwen vroeg Corrie laatst of Sanne het mentorschap voor haar man over wilde nemen. Corrie: “Want als ik eerder dood ga, dan is er niemand anders om voor hem te zorgen.” Daar hoefde vriendin Sanne echter geen seconde over na te denken.

Praat jij wel eens over je oude dag? Ga d’r eens voor zitten en ga vandaag het gesprek aan over morgen. Met je partner, familie of naobers.

We worden met elkaar steeds ouder. Ook de Achterhoek vergrijst in snel tempo. Dat vraagt iets van ons allemaal. Van oud én van jong. Hoe kunnen we de zorg voor elkaar organiseren en wat kunnen we voor elkaar doen? Met ons bankje halen we in de hele Achterhoek inspirerende verhalen op.

Toen haar werd voorgesteld om eens een kijkje te nemen op de dagbesteding, had Marietje Weenink (85) uit Winterswijk zo haar twijfels. “Ik moest in het begin echt wel even wennen”, zo laat ze lachend weten. “Ik voel me namelijk niet oud en red me tot nu toe prima. Maar toen ik na een paar bezoekjes een keer wat verdrietig binnenkwam, stapte er uit de groep gelijk iemand op me af en zei: ‘dat is helemaal niet erg, dan zijn we vandaag gewoon extra lief voor jou’. Toen wist ik dat ik op de juiste plek was.” De persoon die toen haar hand pakte was Adri van Eck (84). Beide dames wonen nog thuis en komen sinds vorig jaar wekelijks een aantal keren naar de dagbesteding. Adri: “Gemiddeld zijn we met een groepje van acht en beginnen we de dag met koffie. Vervolgens is er een beweeguurtje en daarna is het tijd voor de warme maaltijd. ’s Middags doen we nog een leuke activiteit en aan het eind van middag worden we weer thuisgebracht.” Marietje: “Het mooie van de dagbesteding is het samenzijn. Je kunt hier zowel je plezier als je verdriet delen. Iedereen heeft weleens wat en dan steun je elkaar.” Sinds haar man is overleden is Adri in haar sociale kring één van de weinige alleenstaanden. “Hier komen ook mensen die hun partner hebben verloren. Dat geeft een bepaalde klik omdat je elkaar snapt. Ach, met mijn familie in de buurt en de contacten op dagbesteding ben ik absoluut niet bang voor een eenzame oude dag.”

Praat jij wel eens over je oude dag? Ga d’r eens voor zitten en ga vandaag het gesprek aan over morgen. Met je partner, familie of naobers. Meer weten? Kijk op achterhoekbank.nl